Ένα ταξίδι προς τον Άρη, χωρίς επιστροφή, διαρκεί σήμερα από επτά έως δέκα μήνες, ανάλογα με τη θέση της Γης σε σχέση με τον Κόκκινο Πλανήτη. Ωστόσο, νέα επιστημονική μελέτη υποδεικνύει ότι ο χρόνος αυτός θα μπορούσε να μειωθεί εντυπωσιακά, φτάνοντας σε συνολική διάρκεια μετ’ επιστροφής μόλις τις 153 ημέρες.
Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Acta Astronautica, ο αστρονόμος Μαρσέλο ντε Ολιβέιρα Σόουζα από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Βόρειου Ρίο ντε Τζανέιρο ανέλυσε την τροχιά του αστεροειδούς 2001 CA21, αναζητώντας εναλλακτικές διαδρομές για αποστολές προς τον Άρη.
Ο σχεδιασμός διαπλανητικών αποστολών βασίζεται στη δυναμική των τροχιών των πλανητών, καθώς η απόσταση μεταξύ Γης και Άρη μεταβάλλεται συνεχώς λόγω της κίνησής τους γύρω από τον Ήλιο. Οι ευνοϊκότερες συνθήκες εμφανίζονται περίπου κάθε 26 μήνες, κατά την αντίθεση του Άρη, όταν δημιουργούνται τα κατάλληλα «παράθυρα» εκτόξευσης.
Ο ερευνητής επιχείρησε να εξετάσει αν μέσα σε αυτά τα χρονικά παράθυρα υπάρχουν λιγότερο προφανείς, αλλά πιο αποδοτικές διαδρομές. Αντί να περιοριστεί στα παραδοσιακά μοντέλα, αξιοποίησε την προβλεπόμενη τροχιά ενός κοντινού στη Γη αστεροειδούς, ο οποίος διασταυρώνεται με τις τροχιές τόσο της Γης όσο και του Άρη.
Η ανάλυση επικεντρώθηκε σε τρία μελλοντικά παράθυρα εκτόξευσης – το 2027, το 2029 και το 2031. Από αυτά, μόνο το τελευταίο παρουσίασε ευνοϊκή ευθυγράμμιση μεταξύ των δύο πλανητών και της τροχιάς του αστεροειδούς.
Τα αποτελέσματα δείχνουν δύο πιθανά σενάρια αποστολής μετ’ επιστροφής για το 2031: ένα διάρκειας περίπου 153 ημερών και ένα δεύτερο περίπου 226 ημερών. Αν και πρόκειται για θεωρητικά μοντέλα, η μελέτη ανοίγει νέους δρόμους στον σχεδιασμό διαστημικών αποστολών.
Μέχρι σήμερα, οι αστεροειδείς παρακολουθούνται κυρίως ως δυνητικές απειλές για τη Γη. Ωστόσο, η νέα αυτή προσέγγιση αναδεικνύει έναν διαφορετικό ρόλο τους: ως «οδηγούς» πλοήγησης που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην ανακάλυψη ταχύτερων διαδρομών στο ηλιακό σύστημα.